Wat is er al bereikt en waar zou het stuk kunnen lopen?
Als ik hier met onderhandelaars op de klimaatconferentie praat, zijn twee reacties mogelijk. Sommige mensen zijn redelijk positief dat Cancún eindigt met een set beslissingen die kunnen leiden tot een klimaatakkoord in Durban (Zuid-Afrika) volgend jaar. Anderen zijn niet zo positief. Met nog maar drie dagen te gaan is het praktisch onmogelijk, denken zij, om tot een overeenkomst te komen. Daarvoor zijn de verschillen in positie tussen bijvoorbeeld China en de Verenigde Staten nog steeds te groot. Een nieuwe analyse van de stand van zaken. Meer >
Een van de grootste problemen van de klimaatonderhandelingen is dat de onderwerpen te omvattend en complex worden om in één conferentie af te ronden. (We moeten er zelfs een ABC voor maken.) Natuurlijk zijn we niet pas in Cancún begonnen met het bespreken van deze onderwerpen, maar omdat men altijd een package deal wilt – deze keer kwamen de Verenigde Staten met deze eis – moet er aan het eind van deze week op al die deelterreinen in vergelijkbare mate vooruitgang zijn geboekt.
Deze ingewikkelde balanceeract ging in Kopenhagen faliekant mis, waarna de regeringsleiders (nou ja, eigenlijk China en de VS) snel een eigen akkoord in elkaar flansten. De balanceeract wordt hopelijk beter uitgevoerd in Cancún. De grote vraag die ik wel daarom altijd krijg: “Waarom maken jullie het zo complex?” Mijn standaardantwoord is dan: “Dat is eigenlijk de uitkomst jarenlang compromissen sluiten.” En dat toont bijvoorbeeld het Clean Development Mechanism aan. Meer >
Wie zijn er eigenlijk allemaal aanwezig op een klimaattop? Elk van de 193 landen stuurt tientallen ambtenaren die over de klimaatteksten onderhandelen. In de tweede week volgen de ministers (of een staatssecretaris in het geval van Nederland) om de politieke knopen door te hakken. Daarnaast zijn er andere politici, journalisten en milieuorganisaties, wetenschappers en jongeren. Nieuwe aanwezigen bij deze klimaatconferentie in Cancún zijn de olifanten, waar ik al eerder over sprak.
Olifant nummer één is de herinnering aan Kopenhagen, die zorgt voor wantrouwen en achterdocht. In Kopenhagen smeden een handjevol landen in achterkamertjes het Kopenhagenakkoord in elkaar, terwijl de andere aanwezigen bij het kruisje hun handtekening mochten zetten. De angst op nog meer van zulke achterkamertjespolitiek heerst alom, waardoor het allemaal nét wat langzamer gaat dan gehoopt. Meer >
Op internationale conferenties wordt eigenlijk maar mondjesmaat aan rustdagen gedaan: ook afgelopen zondag gingen de overleggen her en der door. De befaamde twee sporen (voor een nieuw verdrag en voor een aanpassing van Kyoto, zie ook blogpost van gisteren) van de klimaatonderhandelingen hebben dit weekend hun basisteksten afgeleverd en de reacties van alle landen waren ondersteunend genoeg om ermee verder te gaan.
Klinkt als een kleine stap, maar in Kopenhagen bleek dit een van de grootste problemen: geen van de voorstellen van de Deense voorzitter werd vertrouwd en de basis ervan werd telkens ter discussie gesteld. Het gevolg was een chaotisch proces waarbij het onduidelijk was op basis van welke tekst onderhandeld moest worden.
Het trauma van Kopenhagen loopt hier in Cancún als rode draad door alle onderhandelingen. De onderhandelaars kijken ook met angst en beven uit naar de komst van alle ministers deze week. Gaat dat weer leiden tot parallelle onderhandelingssporen? Gaan er weer landen buitenspel worden gezet? De Mexicaanse voorzitter kan niet vaak genoeg benadrukken dat dit niet gaat gebeuren. Zo domineert elk Kopenhagen-trauma de discussies hier. Meer >
Na een lange vlucht en – door het tijdverschil – een lange zaterdag, begint hier nu rustigaan de Sinterklaaszondag in Cancún.
Cancún staat normaal bekend als vakantiebestemming, maar je moet ervan houden. Veel pretentieuze hotels langs het strand en als vermaak voor de toeristen: zwemmen, zonnebaden en… dat is het eigenlijk. Ieder zijn vakantie-invulling, maar de mijne zal het nooit worden.
Maar goed; voor Cancún is gekozen omdat je deze landtong in de zee prachtig kan afsluiten. Na de vele protesten in Kopenhagen vorig jaar, heeft de Mexicaanse organisatie ervoor gekozen om een hele landstrip af te zetten voor deze klimaatconferentie. Naar eerder beproefd recept bij WTO-onderhandelingen.
En dan de inhoud: het is nu al duidelijk dat de sfeer beter is dan in Kopenhagen. Met name de Mexicaanse voorzitter benadrukt telkens dat er geen geheime parallelle onderhandelingen worden gehouden en dat elke tekst een resultaat is van open consultaties. Het resultaat is dat de Mexicaanse voorzitter op zaterdag een tekst presenteerde die waarschijnlijk goed als basis kan gaan dienen voor de verdere onderhandelingen. Voor de liefhebbers zie de website van de UNFCCC. Meer >
