Er wordt niet bewogen door de milieuministers, en als er wel wordt bewogen dan is het achterwaarts in plaats van voorwaarts. De VS wil eigenlijk niks, China wil niets meer dan haar oorspronkelijke aanbod dat vrijwel niemand begrijpt, om over Rusland maar te zwijgen.

De ontwikkelingslanden bevinden zich ergens tussen woede en razernij omdat zij medeverantwoordelijk worden gemaakt voor een mondiaal probleem waar ze part noch deel aan hebben, terwijl de veroorzakers hen onvoldoende willen steunen om het op te lossen.

Als ik mijn collega Kees Vendrik bel in Kopenhagen dan vliegt de frustratie me om de oren. Na jaren van voorbereidende toppen en ambtelijke onderhandelingen, dreigt het politieke moment in Kopenhagen te vervliegen door onwil en labbekakkerigheid.

Het meeste steekt nog wel de Europese verdeeldheid. Ondanks dat sommige Europese leiders nog altijd het woord ‘gidsland’ in de mond nemen, krijgt dat in de commentaren vooral en terecht een smalende weerklank. De eis van 30 procent vermindering van CO2-uitstoot is naar verluidt inmiddels losgelaten, waarmee de Europese Unie ‘the race to the bottom’ in klimaatambities bevestigt.

De grootste Europese dwarsliggers zijn Polen en een aantal andere Oost-Europese landen die bang zijn voor de gevolgen voor hun vervuilende industrie. Waar voor hun zorg nog enig begrip kan worden opgebracht geldt dat veel minder voor Italië. Berlusconi gedraagt zich, zoals meestal, als een grillige en onvoorspelbare dilettant en Spanje lijkt inmiddels zijn slechte voorbeeld te volgen.

De vraag die zich dwingend aandient, nu er nog maar een paar dagen te gaan is, of de welwillende Europese landen (Zweden, Duitsland, België, Engeland, Frankrijk, Nederland) zich niet los moeten maken van de achterblijvers. Als zij een Europese kopgroep vormen dan kunnen zij eensgezind werkelijke klimaatambities formuleren.

Het nadeel daarvan is dat de Europese verdeeldheid een feit is. Het grote voordeel is dat deze landen dan het politieke leiderschap kunnen tonen waarop met smart wordt gewacht. Als zij daartoe tenminste werkelijk bereid zijn. Dan moet 30 procent vermindering van CO2-uitstoot in ere worden hersteld en moeten er serieuze bedragen beschikbaar worden gesteld voor een klimaatfonds voor ontwikkelingslanden. Dan moet Nederland ook werkelijk over de brug komen.

Bron: Nu.nl

Geweld of de dreiging met geweld geeft voedsel aan diegenen die pleiten voor demonstratieverboden, straatverboden, harder politie-optreden, verdergaande privacy-inbreuken enz.

Ik weet niet wie daar wel bij gebaat is, demonstranten zijn dat in ieder geval niet. Geweld is vernietigend voor democratische en publieke controle, én voor burgerlijke medezeggenschap.

Medezeggenschap en democratische controle zijn hard nodig bij deze Top. Zoals mijn collega Kees Vendrik in zijn eerste weblog vanuit Kopenhagen bericht: tot nu toe lijken de politieke leiders zich vooral druk te maken om ‘management of expectations’.

Voor de buhne worden grote woorden gebruikt die achter de schermen snel worden teruggenomen.

Kopenhagen is te belangrijk om te laten verloederen tot een politieke ‘photo-opportunity’, afgewisseld met beelden van relschoppers. Of zoals één van de mooiste Kopenhagen-slogans van vreedzame demonstranten luidt: ‘There is no Planet B’.

Mijn vorige blog heeft nogal wat vuurspuwende sceptici/onnozelaars opgeleverd. Ook na dagen ‘reflectie’ valt het mij op dat niemand (ook Helma nepperus niet) antwoord geeft op mijn twee centrale vragen:

- Kan iemand eens aangeven welke economische, financiële of politieke belangen de klimaatwetenschappers eigenlijk dienen (aangezien hen steeds het verwijt ten deel valt dat er een ‘complot’ of een ‘hoax’ zou zijn)?

- Zou iemand eens 3 (of 2 of 1) wetenschappelijke artikelen kunnen noemen die in gerenommeerde tijdschriften (niet zijnde GeenStijl of de Telegraaf) zijn verschenen en die steunen op enige wetenschappelijke consensus: d.w.z. waarvan de gegevens zijn gecheckt door meerdere wetenschappers en als valide mogen worden beschouwd.

Kamer heeft de klimaatonnozelheid van PVV’er Richard de Mos steun gekregen van de VVD, dat het predikaat ‘GroenRechts’ van Mark Rutte meer en meer beschouwt als een hardnekkige, terugkerende huidirritatie.

Niemand lijkt er maling aan te hebben dat de beruchte wetenschapper weliswaar probeerde publicatie van voor hem ongunstige gegevens tegen te houden, maar faalde omdat het bewuste rapport gewoon naar buiten kwam.

Hier hebben wetenschappelijk debat en wetenschappelijke correctie gewoon plaatsgevonden en al het geschreeuw is loos.

Complot

Klimaatonnozelaars spreken graag in termen van een ‘complot’. Maar niemand van hen kan laten zien waaruit dat complot dan bestaat, wie de belanghebbenden zijn en welk economisch, financieel of politiek belang er eigenlijk mee wordt gediend.

Klimaatwetenschappers, milieubewegingen en Groene politici moeten al jaren lang roeien tegen de stroom van de gevestigde belangen van vervuilend bedrijfsleven, asfaltlobbies, olie-industrie enz.

Als er verantwoording afgelegd moet worden over de wetenschappelijke onafhankelijkheid van gegevens dan zijn het eerder de sceptici/onnozelaars dan de mensen die zich zorgen maken over klimaatverandering.

Oliebaronnen

Vooral in de VS zijn de onnozelaars verweven met oliebaronnen en conservatieve politici die ook een vinger in de pap hebben van het gevestigde bedrijfsleven.

Daar komt nog eens bij dat klimaatsceptici zich meestal baseren op louche bronnen van wetenschappers die misschien verstand hebben van chemie of iets dergelijks maar niet van klimaat.

Bij goede gefundeerde bronnen gaat het om artikelen die in gedegen wetenschappelijke tijdschriften zijn verschenen en waarvan de gegevens zijn gecheckt en erkend door meerdere, andere wetenschappers. Misschien zouden klimaatsceptici eens drie van die artikelen kunnen noemen. Of anders twee. Of misschien één.

Kritiekloos

Tot die tijd ligt de bewijslast bij de sceptici, en bij de journalisten die volstrekt kritiekloos ruimte geven aan geneuzel. Ik vind dat er voor werkelijk klimaatscepticisme alle ruimte moet zijn en nieuwe inzichten over klimaatverandering moeten leiden tot bijstelling van politieke opvattingen (ook de mijne).

Maar onnozelheid verkocht als wetenschap is lachwekkend. Dat in Nederland de PVV zich hiervan bedient is te verwachten. Maar dat de VVD op de electorale slippen van de PVV flirt met klimaatonnozelheid is beschamend.

Bron: Nu.nl

Wat er ook uit Kopenhagen moge komen, de eerste slag is al geslagen. 

kranten koppen ‘het gaat om het geld’ en NRC-Handelsblad analyseert terecht dat klimaatverandering vooral een internationaal verdelingsvraagstuk is. Dat klopt als een bus.

Overwegend rechtse klimaatsceptici suggereren graag dat het om een dure hobby van ‘bomenknuffelaars’ gaat die zich aan elke stam willen vastketenen. In werkelijkheid levert klimaat een groot sociaal en economisch probleem op.

Het is vaker gezegd, de uitstoot van broeikasgassen in Europa, Amerika en Australie raken de allerarmsten en hun kinderen het hardst. In een prachtige fotoreportage in Vanity Fair, wordt deze oneerlijke spreiding van welvaart en vervuiling indringend zichtbaar gemaakt.

Een van de geportretteerden is Amena Khatun, een oude vrouw die haar hele leven woonde in een dorp aan een rivier in Bangladesh. Omdat het water steeg heeft zij moeten verkassen naar de sloppenwijken in Dhaka, Bangladesh’ hoofdstad.

Het is een verhaal uit duizenden, van arme boeren, herders en vissers die hun vruchtbare land tot woestijn zagen worden of het water om hen heen zagen stijgen. Het is onze welvaart die elders tot vervuiling en crisis leidt en de principiele vraag die in Kopenhagen moet worden beantwoord is of wij bereid zijn daar nu een eerlijke prijs voor te gaan betalen.

Dat betekent vooral dat wij derde wereldeconomieen in staat moeten stellen om te groeien, zonder dat zij er net zo’n rommel van maken als wij. Dan zullen wij (het rijke deel van de wereld) hen geld en middelen moeten geven om zich aan te kunnen passen aan klimaatverandering en te kunnen investeren in milieutechnologie.

En dat is niet alles. Wij zullen ook het goede voorbeeld moeten geven door ons aan een internationale afspraak over vermindering van de uitstoot te houden en door in eigen land stevige maatregelen te treffen.

Vandaag presenteert mijn collega Kees vendrik in de Tweede Kamer zijn klimaatbegroting. Hij laat zien dat Nederland met een paar moedige beslissingen de uitstoot van CO2 met 40% kan verminderen in 2020.

Consumenten hoeven daarvoor geen halsbrekende toeren uit te halen, noch hoef je op een korte termijn woningisolatie te verplichten zoals de PvdA voorstelt. Wat je nodig hebt zijn een aantal scherpe financiele keuzes en politieke wil. Het geldt in Kopenhagen, het geldt in Nederland voor het kabinet: ‘put your money where your mouth is’.

De beslissing van Obama om op de belangrijkste onderhandelingsdag, 18 december, in Kopenhagen te zijn, was een echt Sinterklaascadeau.

Zijn eerdere plan om even langs te wippen op weg naar de Nobelprijs-uitreiking, stemde somber. Als ‘leider van de wereld’ is hij de enige die 192 dwarse landen op een lijn kan krijgen om klimaatverandering nu een halt toe te roepen.

Hij heeft de positie om grootverbruikers (zoals China) aan een echte afspraak te binden en rijke, westerse landen te dwingen te investeren in duurzame economische groei in de derde wereld.

Maar onmiskenbaar huizen er twee zielen in Obama’s borst. Er is de progressieve democraat die samen met Al Gore meermalen heeft beklemtoond dat klimaatverandering één van de grootste problemen van onze tijd is.

Maar hij is ook de president van het meest vervuilende land van de wereld. De leider van Amerikanen die ongeacht hun politieke kleur getrouwd zijn met hun airconditioning, hun benzineslurpende auto’s en hun huizenhoge koelkasten (en het liefst drie).

In de Verenigde Staten zijn energiebesparing en vermindering van de CO2-uitstoot niet meer en niet minder dan een frontale aanval op ‘the American Way of Life’. Dat complotten van klimaatsceptici juist in de Verenigde Staten welig tieren, hoeft nauwelijks te verbazen.

Daar mag je nog eens bij optellen dat Obama zijn bevolking en parlement nodig heeft voor een goed maar omstreden gezondheidszorgplan en voor een impopulaire Afghanistanbeslissing.

Dus wat gaat Obama doen? En hebben wij, niet zijnde Amerikaanse kiezers, er wat over te zeggen? Ik denk – helaas – niet zoveel. Wat we kunnen doen, is de druk opvoeren: door demonstraties en acties, en door Europese leiders die Obama eensgezind onder druk zetten.

Alleen als het internationale gezichtsverlies heel groot dreigt te worden, als het buitenlandse commentaar ook – en gezaghebbend – het Amerikaanse binnenland bereikt, zal er wat in beweging komen. En dan nog … Maar vanaf nu moet gelden: alle ballen op Obama!