Je moet er tegen kunnen. Internationale diplomatie is traag. Stilstand is gebruikelijke pose. Tenzij het over banken gaat. Toen vorig jaar de kredietcrsisis uitbrak werd razendsnel gehandeld ging en kwamen miljarden euro’s prompt beschikbaar. Ze kunnen het dus wel, de politici aller landen. Als de dreiging maar groot genoeg is, wordt alles vloeibaar en denkbaar.

In schril contrast hiermee staat de aanpak van de klimaatcrisis. Het is
12 jaar geleden dat in Kyoto een verdrag werd gesloten om de klimaatverandering een halt toe te roepen. Dat verdrag is danken aan de Europese Unie die toen het verschil maakte mede dankzij diverse progressieve en groene politici aan de macht. Het was een eerste stap.

Belangrijk, maar niet wereldomspannend (de VS doen bijvoorbeeld niet
mee) en zeker niet erg ambitieus. Nederland moet onder het Kyoto verdrag zijn uitstoot in 2012 met 6% verminderen ten opzichte van 1990 en mag daarbij de helft verrekenen met klimaatprojecten in het buitenland. Zo wordt je niet de schoonste en zuinigste economie van de wereld. En het vraagstuk van klimaatverandering vraagt uiteindelijk het – nagenoeg – stoppen van alle uitstoot.

“Kyoto“ loopt in 2012 af. In Kopenhagen moet de opvolger in zicht komen met deelname van de hele wereld. Maar het gaat allemaal traag. Stilstand is regel, vooruitgang uitzondering. Zo ongeveer alle conflicten zijn inmiddels oud en belegen. Je zou bijna denken dat de ervaren klimaatonderhandelaars terecht zijn gekomen in een slecht en uitzichtloos huwelijk: altijd ruzie en nooit een oplossing voorhanden.Hier in Kopenhagen kunnen vele klimaatactivisten en progressieve en groene politici nauwelijks nog geduld opbrengen. De grootste bedreiging van de eeuw wacht op een antwoord en dat komt er niet.

Nog niet. De afgelopen twee dagen is de wereld hier afgedreven van het hoofddoel van Kopenhagen: het voorkomen van catastrofale klimaatverandering. Nog twee dagen te gaan voordat de regeringsleiders hun handtekening komen zetten. Ben benieuwd hoe snel de politici van dienst handelen.