De klimaattop in Kopenhagen is vandaag echt van start gegaan met officiele statements van 192 landen. Via de alomtegenwoordige beelschermen trekt de politieke wereltop voorbij. Strak in het pak of gekleed in exotische gewaden presenteren de landen hun visie. Bij Tadjikistan haak ik toch even af. De internationale democratie is zo georganiseerd dat alle landen het wereldpodium mogen betreden voor een minuut of vijf. De herhaling is groot. Dat gaat nog wel even duren.

Chavez voert zijn bekende nummer op en citeert vrij naar Marx: “Er waart een spook door Kopenhagen.” Goed politiek theater van de linkse populist die donkergroen uit de hoek komt, maar ondertussen maar wat graag doorgaat met het verkopen van olie aan zijn grote vijand de Verenigde Staten. Hij staat niet alleen. Kopenhagen is een feest van dubbelhartigheden. Grote en kleine boeven zweren publiekelijk bij een stevig klimaatverdrag, maar laten niets na om achter de schermen de boel in het honderd te laten lopen.

Het klimaat heeft niet veel vrienden, ook al snapt iedereen dat het ons menselijk belang is om in te grijpen. Of doen niets. Dat is misschien de meest favoriete positie hier. Niet bewegen, stilzitten, oude punten herkauwen en herhalen. Dat is pokeren op niveau, maar het duidt ook op gebrek aan politieke wil.

Ambitie. Politieke wil. Leiderschap. In 1997 leidde dat tot het Kyotoverdrag. Omdat het Europa menens was. Hier in Kopenhagen moet de echte ambitie nog getoond worden om de eindeloze herhaling te doorbreken. En het wantrouwen bij ontwikkelingslanden weg te nemen. Dat laatste leidde vanochtend meteen al tot een forse aanvaring tussen Brazilie en de Deense voorzitter, gastheer en premier Rasmussen. De Brazilianen werden gesteund door een hele rij andere landen toen zij bezwaar maakten tegen een al te grote rol van de voorzitter om zelf met een concept-tekst voor het akkoord te komen. Rasmussen wordt vermoedelijk verweten dat hij vorige week zelf de hand heeft gehad in een gelekte tekst die veel landen niet gezien hadden. Dat raakt oud zeer van veel landen die er in het verleden bij diverse internationale toppen nauwelijks aan te pas kwamen en op de slotdag een tekst door hun strot geduwd kregen. Die tijden zijn voorbij, maar het wantrouwen niet.

Voorbij het wantrouwen moeten nog teveel knopen worden doorgehakt om tot een kraakhelder akkoord te komen. Of de politieke leiders die vanaf vandaag binnenkomen moeten er morgen en vrijdag echt zin in hebben en dan nog zijn de verschillen groot. Het is natuurlijk heel goed nieuws dat zoveel leiders zich hebben gecommiteerd en hier verschijnen. Klimaatverandering is chef-sache geworden en dat is grote winst. De hamvraag in de komende 2 dagen is of dat voordeel niet een nadeel wordt. Zoveel politieke leiders willen en moeten wel met iets thuis komen. Gaan ze dan voor een echt ambitieus akkoord of kleden ze de tekst uit tot een bloedeloos akkoord waarmee niemand het oneens kan zijn? Niet het klimaat, maar het akkoord wordt gered. U snapt waar mijn voorkeur ligt.