Om de emissiereductie zo goedkoop mogelijk te houden wordt er gewerkt aan een marktmechanisme voor CO2 (dit omvat termen als ‘Clean Development Mechanism’ en ‘Joint Implementation’). Met zo’n mechanisme wordt bepaald hoeveel CO2 er in totaal mag worden uitgestoten. Die hoeveelheid wordt omgezet in CO2-rechten die uiteindelijk verdeeld kunnen worden over bedrijven. Onderling kunnen bedrijven dan handelen zodat het bedrijf die het goedkoopst CO2 uitstoot kan reduceren de meeste maatregelen neemt.
Maar er is veel onenigheid over hoe de details van dit mechanisme eruit moeten komen te zien. Bijvoorbeeld over hoe de rechten worden verdeeld en of ze geveild worden of niet.
De EU: wil voortbouwen op haar eigen mechanisme waar elk jaar minder CO2 rechten worden verdeeld of geveild.
De VS: twijfelen of er überhaupt wel een handelsmechanisme moet komen. En als er een komt willen ze een eigen systeem wat gelinkt kan worden aan het EU systeem.
Ontwikkelingslanden: willen vooral de rechten uit het kyoto protocol behouden waarbij ze technologie van geïndustrialiseerde landen krijgen.
