Met het high level-gedeelte van de klimaattop nu goed op gang, nemen ook intriges en spin toe. Het is moeilijk voortgang te ontwaren op de belangrijkste kwesties waarover beslissingen genomen moeten worden.

Het belangrijkste nieuws van woensdag was ongetwijfeld de onthulling dat het Mexicaanse voorzitterschap het overleg over de kernpunten van de onderhandelingen met kleinere ministeriële groepen toch kon beginnen. Terwijl sommige landen hun bezorgdheid herhaalden over parallelle besprekingen op ministerieel niveau (zie de blogpost van gisteren), bleef één land het structureel blokkeren: Bolivia. Opvallend was dat hun gebruikelijke partner in crime Venezuela dit niet deed. Dat is belangrijk voor de onderhandelingen, want zij zijn doorgaans een gezamenlijk blok dat alle voortgang tegenhoudt.  Afgelopen nacht is er echter om twee uur weer een nieuwe vergadering begonnen om de tijd in te halen die Bolivia met haar gesputter op had geslorpt.

Absurde beschuldigingen

In termen van intriges heeft vreemdgenoeg de Britse krant Guardian het voortouw genomen met een artikel over een zogenaamd uitgelekte onderhandelingstekst, die doet denken aan de gelekte tekst in Kopenhagen vorig jaar. Volgens het artikel zijn een aantal opkomende economieën woedend en beschuldigen zij de Europese Unie van het op zeep helpen van het Kyotoprotocol. In werkelijkheid, moet dit artikel worden gelezen in de context van spin, die meestal meereist met de ministers die het high level-segment van de klimaattop bezoeken. Eurocommissaris Connie Hedegaard van Klimaat noemde de beschuldigingen “absurd” en gelijk heeft ze. De Europese Unie is zeer actief in het oplossen van de Kyotokwestie en verdiend in die zin een compliment. Japan is momenteel het belangrijkste obstakel rond voortzetting van het Kyotoprotocol. De onderhandelingen hierover verlopen traag. Het is dan ook één van de heikele punten op de top.

Status aparte voor de VS

Naast Japan zijn ook milieu-organisaties begonnen met het bekritiseren van de Amerikaanse positie. De Verenigde Staten lijken inderdaad een aantal punten die in de onderhandelingen bijna rond zijn te blokkeren. De kwestie van transparantie – een systeem van regels over het toezicht op en controle van klimaatdoelen – is voor de Verenigde Staten nog altijd een heikel punt en zij proberen daar een status aparte te bewerkstelligen. Zij willen geen pottenkijkers. Ze dreigen hierdoor wel volledig geïsoleerd te raken en sommigen vragen zich hardop af of er dan maar zónder de Verenigde Staten een akkoord moet komen.

Kwesties waarover een besluit in Cancún verwacht wordt zijn: een kader en de financiering voor het terugdringen van ontbossing (video!), een financieringsmechanisme voor op lange termijn via het Klimaatfonds, een systeem van regels over het toezicht op en controle van de klimaatdoelen van rijke en ontwikkelingslanden (vroeger MRV, nu ICA), een set van regels over de overdracht van technologie en een post-2012 adaptatiefonds.

Cancún is diplomatiek pokeren en de belangrijkste spelers houden hun pokerfaces in de plooi. Het is nog te vroeg om te beoordelen of we een positief resultaat halen, maar vooralsnog blijft het er hoopvol uitzien.