Buiten in de straten van Kopenhagen hangt een goede, positieve sfeer. Vol vrolijk optimisme stapten we gisteren uit de Kopenhagen Express. Maar hier in het Bella Centrum, waar de klimaattop plaatsvindt, is de teneur echt anders. Er gebeurt weinig en tot nu toe werd deze dag gedomineerd door stilstand en ruzies tussen groepen landen.

Het liep zelfs zo hoog op dat een grote groep ontwikkelingslanden vandaag een tijdlang niet meedeed aan de gesprekken in werkgroepen. Gelukkig zijn ze weer aangeschoven, maar ze hebben wel een duidelijk signaal afgegeven. En terecht. Er zijn eigenlijk twee belangrijke redenen waarom de ontwikkelingslanden boos zijn op de rijke landen.

De eerste is klimaatsteun. Rijke landen hebben het klimaatprobleem veroorzaakt, maar ontwikkelingslanden plukken er nu al de wrange vruchten van. Zij eisen compensatie voor de schade die ze ondervinden. Maar de rijke landen komen niet over de brug. Het tweede punt is Kyoto. De ontwikkelingslanden willen graag dat het Kyoto Protocol als fundament dient voor het nieuwe klimaatakkoord, dat hier in Kopenhagen gesloten moet worden. De Verenigde Staten en de Europese Unie hebben daar beiden niet zo’n trek in. Zij tuigen liever een heel nieuw juridisch akkoord op.

Kyoto is zo belangrijk voor ontwikkelingslanden omdat het akkoord gebaseerd is op het principe van “common but differentiated responsibility”. Dat betekent dat het aanpakken van klimaatverandering  een gedeelde verantwoordelijkheid is, waar landen naar draagkracht en historische uitstoot aan bijdragen. Dus rijke landen moeten ambitieuze reductiedoelen op zich nemen, zodat ontwikkelingslanden de ruimte krijgen voor duurzame economische groei.

Wat me nog het meeste zorgen baart is dat de EU en de VS niet lijken te beseffen hoe ernstig dit is. Niet eens alleen omdat een oneerlijk klimaatakkoord onrechtvaardig zou zijn, maar ook omdat ontwikkelingslanden geen oneerlijk akkoord zullen tekenen. En gelijk hebben ze. Het is de hoogste tijd dat de rijke landen dat in gaan zien en ernaar handelen.